8 jul. 2015

Sportdag

Hey mensjes,
Vandaag de laatste dag dat we letterlijk naar school moesten. Nou ja, eigenlijk niet. We moesten naar de atletiekbaan in Eindhoven. We hadden namelijk sportdag.


Eerst de fietsroute ernaartoe. Valerie en Maud kwamen tien minuten te vroeg (en kennelijk had Maud zich ook nog eens ernstig verslapen. Nou ja, verslapen, haar wekker stond "op tijd") bij mijn huis aan. Ik moest nog wat dingetjes doen, maar om kwart voor negen was het tijd om te gaan. De fietsroute zelf was een regelrechte ramp. Eerst stuurde ik mijn vriendinnen de verkeerde kant op, en daarna bleek er een straat afgesloten te zijn. Daar kwamen we ook een groepje mensen van onze school tegen.
Halverwege zijn ik en Valerie verder gegaan zonder Maud, niet met opzet overigens, we vonden het niet veilig en waren op een fietspad gaan rijden in plaats van midden op een straat. Dus toen raakten we elkaar uit het zicht. Toen hebben Valerie en ik nog even rondgedwaald, maar uiteindelijk hebben we het toch gevonden. Dat was me een tochtje wel. Dik tien minuten nadat ik en Valerie waren aangekomen kwam Maud aan.

Sportdag dit jaar was anders dan vorig jaar. Normaal doen ze altijd 4 verschillende sporten, maar dit jaar dus niet: Atletiek (JOEPIE!!!). Dus ja, ge-wel-dig.

Het begin ging op zich nog wel oké. Ik zat in een leuke groep. Het was de helft van de klas. Maar ik zat wel bij m'n vriendinnen, en dat was wel fijn. Het ging ook wel goed, ik sprong redelijk hoog en rende best okay (ik ging meteen sprinten in de 400 meter die we moesten rennen, ik haalde het einde maar ik zat daarna maar op een bankje met een sterk hyperventilerende asma-ademhaling. Mijn conditie is dood! Ik deed het wel beter dan veel meisjes. 1 minuut 25 seconden was mijn tijd.)

Een foto die ik en Maud maakten.

Maar toen kwam de sprint. Ik had er eigenlijk super veel zin in. Maar toen... Ik begon met rennen. Ik voelde na een seconde dat het niet goed ging. Ik liep mezelf voorbij. Ik voelde mijn lichaam steeds verder naar beneden gaan. Toen viel ik, en HARD. Toen ik terugliep ging het nog wel, een beetje last van mijn knie. Maar toen voelde ik opeens een gillende pijn in mijn pink opkomen. En ik stel me niet aan, echt niet, het was verschrikkelijk pijnlijk. Ik voelde het tot aan mijn elleboog. Het was op zich niet eens erg, misschien een hele lichte kneuzing. Nou, als dit een lichte kneuzing is, wil ik absoluut geen zware voelen. Eigenlijk is mijn hele lichaam verder intact, behalve mijn hand. Het doet vooral pijn bij de knokkels van mijn ringvinger en pink. Het is er helemaal dik en rood. En het is helaas ook nog eens mijn rechterhand. Ai! Gelukkig kan ik nog wel postjes typen, want ik doe niks liever.

De rest van de sportdag heb ik niet echt veel meer uitgevoerd. Aan het einde kwam er niet eens een prijsuitreiking, dus we zijn weer met z'n drietjes (ik, Maud, Valerie) naar huis gegaan. Uiteindelijk hebben ik en Maud nog afgesproken en een beetje gekletst, films en series gekeken en Jazzy geaaid, en ja, nu zit ik dit te typen.

Ik ga maar stoppen voor nu. Ondanks mijn zielige pink was de sportdag wel heel erg leuk en gezellig!

Ik ga maar. Comment, vote, share, love

Kisses, Isa

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen