9 feb. 2015

Gastverhaal door Howlingpuppy

Vandaag is er een gastschrijfster op mijn blog. Ze is bekend onder de naam Howlingpuppy op Wattpad, ik mag haar echte naam helaas niet bekendmaken. Hier is een link naar haar Wattpad profiel. Love you all!


Redding
Heb je ooit ’t gevoel gehad dat je helemaal alleen bent? Dat niemand je begrijpt? Ik heb dat gevoel elke dag weer… Ik heb alles verloren wat me dierbaar was en ben toen gevlucht naar een plaats waar ik alleen ben voor de rest van mijn leven. Ik ben gevlucht naar een verlaten oude villa, het lijkt misschien cliché, maar het is mijn enige keus en hier zal niemand me ooit storen. En dat is ook voor het beste, ik zou toch alles verknallen…

Ik liep langs de ramen in de gang toen ik iets zag bewegen bij de oude poort. Ik stopte en keek uit het raam, hopend dat ik niet gezien werd. Het was een meisje, ze leek van mijn leeftijd. Ze brak de poort open met een trap, rende naar binnen en sloot de poort achter zich. Ze leek bang, ik vraag me af waarom.

Niet veel later kwamen er grote wolven naar de poort gerend en het meisje sprong naar achter. Ik rende naar beneden, uit de deur. Ik deed de muts van mijn mantel over mijn hoofd, rende op de poort af en gromde ‘Ga weg!’ Ik staarde de wolven recht in de ogen. De wolven liepen terug het bos in.

Ik draaide om en liep weer naar de voordeur, totdat ik gestopt werd door het meisje, ‘Wacht! Wie ben je? Hoe deed je dat?’ vroeg ze. In plaats van haar vragen te beantwoorden duwde ik haar uit de weg en liep naar binnen. Ik draaide me om en zei: ‘Je mag blijven tot morgen ochtend, dan ga je weg.’ Het meisje knikte en liep op de deur af. Ik draaide me weer om en verdween een gang in. Ik ging door een oude glazen deur die leidde naar een binnentuin.

Deze tuin is het enige hier dat nog echt leeft. Ik keek naar boven naar de maan die duidelijk te zien was in de donkere avondlucht. ‘Waarom bracht je haar hier?’ vroeg ik aan de maan en ik zat op een stenen bankje en wachtte op een antwoord, maar natuurlijk kreeg ik geen antwoord. Het is lang geleden sinds ik de stem van de maan hoorde. De stem leidde me hier heen en hield me veilig.

Ik zuchtte en liep naar binnen, maar toen ik met één voet door de deur stapte hoorde ik het, ‘Jullie zijn elkaars redding’ fluisterde de maan. Ik heb geen redding nodig, dacht ik, Ik ben sterk genoeg om mezelf te redden. Ik negeerde het maar en liep naar de eetkamer waar ik het meisje vond. We zaten aan tafel en begonnen te eten, maar het meisje keek me de hele tijd aan. ‘Hoe is dit eten hier gekomen? Ik heb niemand het zien brengen en heb niks gehoord.’ zei ze.

‘Sommige dingen hoef je niet te weten.’ zei ik.

‘Ik ben Isa, wat is jouw naam?’ zei het meisje, dat blijkbaar Isa heet.

‘Niet van belang, waarom ben je hier?’ zei ik. Isa begon te vertellen over hoe ze hier kwam, blijkbaar is haar familie vermoord en is zij verjaagd omdat ze niet normaal was. Ik zuchtte, ik ken dat gevoel. Toen ik vroeg wat haar anders maakte zei ze iets wat ik niet had verwacht.

‘Ik ben gezegend door de zon. Toen ik een baby was ging ik dood, maar een straal licht scheen over mijn lichaam heen en bracht me terug. Sindsdien voel ik me verbonden met de zon…’ zei ze en keek naar beneden.

‘Echt waar?’ vroeg ik verbaasd en een paar minuten later knikte ze nog steeds naar beneden kijkend.

‘Ik heb ook zoiets meegemaakt.’ zei ik en Isa keek me met een vragende blik aan en ik begon te vertellen.

’Ik was geboren, ongeveer 23 jaar geleden in een klein boerenhutje met alleen een vader en moeder. Ik groeide op als een normaal boerenkind voor die tijd maar toch was ik anders en kon ik nooit ergens bij horen. Mijn familie was ook zo en ze werden vermoord net als ik toen ik 7 was… Maar ik werd weer wakker in een groot onbekend veld omringd door bomen terwijl de maan op mij neerscheen. De meesten zouden zeggen dat ik geluk was, net alsof ik in een sprookje zat, maar zo vond ik het zelf niet. Ik vluchtte en kwam deze villa tegen met behulp van een stem en het maanlicht. De maan leidde me hierheen en hield me veilig. Sindsdien leef ik hier alleen samen met de maan, ik vond hier alles wat ik nodig heb en als iets er niet was verscheen het op een onbekende wijze. Maar ik ben hier alleen, dus ik geloof erin dat het de maan is. Hier voel ik me veilig, dit is mijn thuis, de plaats waar ik mezelf kan zijn.’ vertelde ik zonder zelf echt door te hebben wat ik allemaal had gezegd.

‘Dus je bent hier al sinds je een kind was?’ vroeg Isa verbaasd en ik knikte en stond op.
‘Je kamer is de trap op naar links en dan de derde aan je rechterkant. Goedenacht’ zei ik en liep snel naar mijn kamer. Hoe kon ik dat nou zeggen?! En waarom verbaasde het haar niet? ‘Snapt ze me?’ vroeg ik aan de maan. Er gebeurde niks tot een paar uur later dieper in de nacht, ik was wakker gebleven want ik kon niet slapen. Er scheen maanlicht door het raam naar de deur die naar de gang leed.

Ik liep de gang op en zag dat het maanlicht op haar kamerdeur scheen. Ik kwam langzaam dichterbij en deed de deur open en keek naar binnen. Het maanlicht scheen op haar neer terwijl ze bij haar raam zat, precies zoals ik in mijn kamer zat. Ik zette een stap naar binnen, de vloer kraakte en ze keek om met een zachte glimlach en ik liep naar haar toe en ging naast haar zitten.

‘Het is zo mooi hier…’ zei ze terwijl ze naar beneden naar de binnentuin keek.

‘Ja, zo was het ook al toen ik hier kwam.’ antwoordde ik met een glimlach op mijn gezicht door de schoonheid van de tuin.

‘Wil je erheen?’ vroeg ik en ze knikte. Ik stond op en liep de deur uit en naar beneden terwijl Isa mij volgde. Toen we bij de tuin aankwamen bleven we beiden stil en blijkbaar langer dan ik dacht, want uiteindelijk liet de zon zich zien. De zon en de maan samen… Zo verschillend, maar toch horen ze bij elkaar. Ik keek naar Isa en op hetzelfde moment keek ze naar mij, het leek alsof we elkaar al kenden voor een lange tijd terwijl we elkaar nog niet eens een dag kenden.

Toen realiseerde ik me dat ze vandaag zou vertrekken en ik voelde mezelf verdrietig worden door de gedachte dat ik haar nooit meer zou zien. Ik ken haar nog maar net maar ik voel dat ik haar nodig heb. "Jullie zijn elkaars redding" echode de stem van de maan in mijn hoofd en eindelijk besefte ik wat de maan bedoelde. Ik had haar nodig, zij zou me begrijpen en me helpen, ik zou niet meer alleen zijn…

‘Isa?’ vroeg ik.

‘Ja?’ zei ze en keek me recht in de ogen.

‘Je zei dat je familie er niet meer was, wil je dus misschien hier blijven?’ vroeg ik nerveus.

Ze glimlachte en zei: ‘Graag’

Ik glimlachte terug voordat ik nerveus werd en weer begon met praten. ‘Het klinkt misschien raar en ik snap het als je weg zou willen gaan… Maar ik heb het gevoel dat ik je al erg lang ken en dat je mij begrijpt, dat we om de een of andere reden bij elkaar horen net zoals de maan en de zon…’ zei ik en weer glimlachte ze.

‘Ik heb hetzelfde gevoel, en eerlijk gezegd zou ik niet meer weg willen hier.’

En zo begon onze eeuwige vriendschap in de verlaten villa.

Dit klinkt als een sprookje, maar het is niet erg om in dingen te geloven die helemaal niet logisch zijn of die helemaal niet zouden kunnen bestaan. Het kan ons helpen om even te vergeten hoe erg de realiteit soms kan zijn. En je weet ook maar nooit, misschien zijn die onlogische rare dingen juist wel logisch…

x Howlingpuppy

1 opmerking: