12 feb. 2015

Diary #5 My January

Hoi,



Januari was een moeilijke maand voor me.

Het begon allemaal met te weinig medicijnen. Ik zal jullie vertellen waarvoor ik medicatie nodig heb. Ik ben geboren zonder schildklier. De schildklier is nodig voor een normale groei en ontwikkeling van het lichaam. Het schildklierhormoon speelt een grote rol bij de stofwisseling in alle cellen. Stofwisseling is het opnemen van voedsel en het omzetten van dat voedsel in energie. Die energie is nodig voor alle lichaamsprocessen. De schildklier zorgt dus dat het lichaam genoeg energie krijgt om te functioneren. Hoe dan ook, ik moet elke half jaar bloedprikken. Ik moest in januari weer bloed prikken. Gewoon, zoals altijd. Een paar dagen later werd er gebeld. Ik was vroeg thuis van school en mijn vader lag te slapen. Ik nam de telefoon op en ik had een vrouw aan de telefoon. Die vroeg natuurlijk of mijn ouders thuis waren, en dacht dat ik ziek was omdat ik al zo vroeg thuis was. Ze had me verteld dat er "iets niet goed was". Ik schrok me helemaal dood. Ik heb toen nog een keer geprikt. Daarna is mijn medicatie omhoog gegaan. Ik weet niet hoe lang ik al te weinig medicijnen slikte, maar ik was vaak moe en misselijk. Dat heeft al veel niet makkelijk maakt. Ik voel me nu al beter.

5 januari was de vakantie afgelopen en had ik toetsweek. Ik had toen nog niet bloed geprikt. Ik heb de hele toetsweek gedaan met te weinig medicijnen.  Ik kon me al niet concentreren, het was gewoon verschrikkelijk. Ik had totaal geen zin om te leren of om toetsen te maken. Toch heb ik geen enkele onvoldoende gehaald. Maar ik voelde me echt niet fijn.

Toen heb ik de dag van de verjaardag van mijn opa die gestorven is zo voorbij laten gaan. Een week later besefte ik me het. Ik begon toen weer verdrietig te worden. Ik mis hem nog steeds vreselijk. Ik vind het ook vreselijk dat hij gestorven is aan Alzheimer. Voor de mensen die niet precies weten wat Alzheimer is: Alzheimer is een ziekte waarbij je langzaam alles vergeet. Van namen tot dingen vasthouden. Deze ziekte is ongeneeslijk. Het leven eindigt als je vergeet hoe je moet ademhalen of slikken. Mijn opa heeft een week niet meer gegeten en gedronken, en is toen gestorven, na 3 jaar lijden onder deze ziekte.

Toen ik de punten van de proefwerkweek kreeg, was ik bij sommige vakken heel blij en bij andere vakken super teleurgesteld. Met wiskunde (8,2) en met Duits (9,4) was ik mega blij. Maar met Nederlands (5,8) en rekenen (6,3) was ik een stuk minder blij.

Toen had ik tijdens het sporten ook nog super veel pijn aan de operatieplek op mijn rechtervoet. Ik kon steeds niet meedoen door die pijn. Vreselijk jammer.

En laatst gingen we hockeyen bij gymles. Toen besefte ik weer hoe leuk ik hockey altijd vond, en dat iedereen me zo goed vond. Hockey maakte me blij. Tot het laatste jaar. Ik was in een team gekomen vol mensen die me buitensloten en verveelden. De trainster deed niks, ze leek zelfs mee te doen. Ik ging er best kapot aan. Ik werd al gepest op school, het werd me te veel. Ik had er nooit aan gedacht naar een ander team te gaan. Nu ben ik er heel erg over na aan het denken om weer te gaan hockeyen. Maar ik twijfel heel erg!

En over de hele maand allerlei depressies. Pff!

Heel oncomfortabel allemaal, en super stressvol. Veel gepieker ook. Vandaag had ik een wiskunde proefwerk wat verrassend goed ging. En vanavond een schoolfeest. Zo'n zin in!

Nou ja, ik moet maar eens mijn geschiedenis huiswerk gaan maken en me voor gaan bereiden op vanavond.

xx Isa

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen